گاه باید گذشت و در اوج تمنا باید نخواست
 

 

بوی گندم مال من           هرچی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال من           هرچی می کارم مال تو

اهل طاعونی این قبیله ی مشرقی م

                                   توی اون مسافر شیشه ای شهر فرنگ

پوستم از جنس شبه پوست تو از مخمل سرخ

                                    رختم از تاول تن پوش تو از پوست پلنگ

بوی گندم مال من           هرچی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال من           هرچی می کارم مال تو

نباید مرثیه گو باشم واسه خاک تنم

                            تو آخه مسافری ، خون رگ اینجا منم

تن من خاک منه ، ساقه ی گندم تن تو

                            تن من تشنه ترین ، تشنه یک قطره ی آب

میون اینهمه کوچه که به هم پیوسته

                            کوچه قدیمی ما کوچه بن بسته !!!

دیوار کاهگلی باغ خشک

                         که پر از شعرای یادگاریه

مونده بین ما و اون رود بزرگ

                         که همیشه مثل بودن جاریه

توی این کوچه به دنیا اومدیم

                       توی این کوچه داریم پا می گیریم

یه روز مثل پدربزرگ باید

                       تو همین کوچه ی بن بست بمیریم

اما ما عاشق رودیم مگه نه ؟

                       نمی تونیم پشت دیوار بمونیم

ما یه عمر تشنه بودیم مگه نه ؟

                       نباید آیه ی حسرت بخونیم

 

میون اینهمه کوچه که به هم پیوسته

                            کوچه ی قدیمی ما کوچه ی بن بسته !


نمی دونم چرا هر وقت این شعرو می خونم بغض گلومو میگیره اما نمی ترکه ...

خیلی سخته !!!

+ تــاریـخ پنجشنبه 1387/11/10 ساعـت 0:56 AM به قـلـم **♥ღفاطیماღ♥** |